وبلاگ > جعفریان، رسول - بدون شک، یکی از ویژگی های مرحوم شهید مطهری، شهامت وی بود. بخشی از این شهامت، در انتقاد وی از نهاد روحانیت بود، و در این باره فراوان گفت و نوشت. ایشان راه حل دینی برای جامعه قائل بود و طبعا می بایست بر اصلاح جامعه روحانیت اصرار می ورزید، چون آنها شرط اجرای درست این راه حل دینی بودند. در این زمینه، یادداشت های ایشان را از سال 1338 که در مجلد سیزدهم یادداشتهای ایشان آمده مرور می کنیم. در این یادداشت، سعی در بررسی دیدگاه‌های شهید مطهری نسبت به روحانیت نداریم که در این باره فراوان نوشته شده است؛ بلکه هدف، صرفا ارائه یادداشت‌های ایشان در این باب است که در سال 1338 یعنی زمانی که کمتر از ده سال از اقامت ایشان در تهران گذشته بود، نوشته اند. در آن دوره، و به طور مشخص در یادداشت‌های مورد استناد ما، به خوبی می‌توان دریافت که مرحوم مطهری، سخت مشغول اندیشیدن در مفاهیم دینی و یافتن راه حل برای معضلات فکری جامعه ایرانی - اسلامی بر اساس یک فکر اصلاحی از دین البته مبتنی بر سنت ها بوده است. در این سال‌ها، مسیر شمار زیادی از مصلحان جامعه به همین سمت یعنی یافتن راه حل دینی بود؛ چرا جریان‌های چپ و ملی هر دو نیمه شکستی را تحمل کرده و به حاشیه رفته بودند. شاید آدم‌های دقیق، می‌توانستند پیش بینی کنند که در آینده نزدیک، سهم دین در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی بیشتر خواهد شد. مطهری که آمدنش به تهران به نوعی برای سرخوردگی از قم، اخلاقیات حاکم بر حوزه وبرخی از مناسبات موجود در سیستم جاری آن بود، در تهران، در جستجوی یافتن راهی تازه در تأثیرگذاری دین بر جامعه بود. به همین دلیل، همزمان با طرح انتقادهای جدی نسبت به روحانیت، تلاش می‌کرد روحانی نوگرایی باشد که به مشکلات فکری جدید توجه دارد. رسول جعفریان یادداشت‌هایی که از ایشان از سال‌های 37 تا 40 مانده نشانگر تلاش وی برای یافتن پاسخ‌های تازه به مسائل و معضلات و از سوی دیگر در انتقاد به روحانیت است. در اینجا کاری به جنبه‌های دیگر این یادداشت‌ها که تلاش برای معرفی اسلام و رهایی از بند تقالید و سنت‌های غلط اجتماعی است نداریم، بلکه صرفا به انتقادهای وی نسبت به روحانیت خواهیم پرداخت. چنان که گذشت در باره دیدگاه‌های ایشان در باره روحانیت فراوان گفته شده، اما این نوشتار صرفا بر اساس یادداشت‌های تازه انتشار یافته ایشان از سال 1338 است. جالب است بدانیم فضای آن دوره به گونه ای بود که هنوز تحرک جدی و مستقلی از روحانیون دیده نمی شد، چیزی که بعد از سال 41 در ایران تا حدودی پدید آمد. به همین دلیل، مطهری در آن سال‌ها به عنوان یک فرد پیشرو و یک روشنفکر (در اینجا یعنی منتقد) دینی، منتقد روحانیت بود. بخشی از این انتقادها بعدها نیز ادامه یافت اما در این سال‌های اخیر به خصوص در برابر انتقادات تند شریعتی ا زروحانیت، به سختی از روحانیت دفاع کرد. چنان که گذشت، این انتقادها مربوط به سال‌های پیش از 1340 است، یادداشت‌هایی که می‌تواند ما را در جریان نگاه منتقدانه او نسبت به اوضاع دینی جامعه قرار دهد. برخی از این انتقادها بسیار تند است و نباید غفلت کرد که آن زمان، روحانیت، گرفتاری های زیادی داشت که به تدریج کوشید تا خود را اصلاح کند. ممکن است این اصلاحات به مقدار لازم نبوده باشد، اما به هر حال و به تدریج، تغییرات زیادی در وضع روحانیت ایجاد کرد، به طور ی که توانست در جریان انقلاب، جانشین تمامی مدعیان رهبری پیشین شده و خود رهبری را در دست گیرد. انتقادها تند است و باید اندیشید که چرا این مقدار تند مطرح شده است. همه اینها از مجلد سیزدهم یادداشتهای استاد گرفته شده و شماره صفحه ی انتهای هر نقل از همان مجلد است. استاد مطهری در یک مورد، با اشاره به ریاست خواهی برخی از روحانیون، می‌گوید: «از وقتی که برای روحانیت دربار درست شده (به تقلید جبابره و فراعنه و سلاطین زمان و دربار پاک که آن هم تقلیدی از جبابره است) همیشه دیدن رؤسای روحانی تمنای ریاست را در وجود طلاب بیدار می‌کند... همین وضع ریاست مآبی این آقایان است که اخلاق عمومی طلاب را فاسد کرده است.» (13/ 89) رسول جعفریان وی در جای دیگری از «روح گریز از کار» در علما سخن گفته و ضمن متهم کردن «سلاطین» که چنین شرایطی را برای آنان فراهم کردند، می‌افزاید: «تا کار به موضوع سهم امام و پیش نمازهای بیکار و تنبل کشید که هم خود عضو عاطل هستند و هم مانع و سد پیشرفت‌های دینی هستند» (13/ 50) ایشان در جای دیگری از روحانیون به خاطر این که «با وسائل تبلیغاتی جدید مبارزه می‌کنند و از آنها احتراز می‌کنند و دربست آنها را در اختیار دشمن می‌گذارند» انتقاد کرده و می‌گوید: «روحانیین ما با سه چیز که رکن اساسی است مبارزه می‌کنند و آن را حرام می‌دانند: یکی اشغال مواضع حساس در اجتماع که آنها را وابسته به دولت می‌دانند، دوم داشتن تاکتیک و نقشه و می‌گویند نظم روحانیت در بی نظمی آن است، سوم استفاده از فرصت‌های جدید که آنها را بدعت می‌شمارند». (13/ 115) آقای مطهری ضمن تأکید بر این که روحانیین به منزله فرزندان انبیاء هستند که وارث عقیده و فکر و مبادی و اصول آنها هستند. از این که برخی «از ورّاث در صدد این هستند که بر سرمایه ارثی بیفزایند»‌ و همین‌ها هستند که آثار برجسته ای مانند کافی و فقیه و خلاف و مبسوط و اسفار و غیره را پدید آورده‌اند، به انتقاد از دسته ای دیگر می‌پردازد: «ولی بعضی از ورّاث هستند که کارشان فقط تلف کردن و مصرف کردن سرمایه اصلی پدر است و چشم دوخته اند به مابقی سرمایه پدر که کی آن را بخورند و تمام کنند و فکر آینده به کلی از دماغ آنها بیرون رفته». وی سپس ادامه می‌دهد: «امروز روحانیین ما نسبت به سرمایه انسانی اسلامی همان حال را دارند. شما اگر به روحیه ملاهای تهران آشنا باشید می‌دانید که فقط چشمشان به چهار تا بازاری قدیمی است که تا کی این سرمایه ـ که با رفتن این نسل و پیدایش نسل‌های جوان رو به نقصان و تمام شدن است ـ تمام شود. بله همه علمای بزرگ و مراجع فقط چشمشان به سرمایه‌های موجود است که با رساله و تقلید آشنا هستند و هیچ توجه ندارند که آخر این سرمایه پدری که محصول زحمت‌های چند صد ساله کلینی‌ها و صدوق‌ها و علامه‌ها و خواجه نصیرها هستند، دارند از بین می‌روند». (13/ 170 و بنگرید: 248) رسول جعفریان ایشان در جای دیگر برخی از روحانیون را که به دین و روحانیت چسبیده و اگر کوچک ترین اقدامی علیه آنان شود، «آن را بهانه اقدام علیه دین و روحانیت قرار می‌دهند» و آنان را متهم به ضدیت به دین و روحانیت می‌کنند، با تعابیر بسیار تندی سرزنش کرده و می‌نویسد: «وای به حال اجتماعی که ... واعظ و هادی‌های حقیقی ضعیف بشوند ولی انگل‌هایی از آخوندهای بیکاره و بی سواد، چاق و دارای بهترین زندگی‌ها بشوند». (13/ 173) آقای مطهری با آوردن مثالی از والی خراسان و این سر سفره وقتی دید آستین سیدی باز است و در خورش می‌رود، به نوکرش گفت بیا و آستین آقا را ببند، از قول آن سید آورده است که گفت: «بستن آستین سید اهمیتی ندارد، اگر مردی دهنه آقا دربند را ببند که ترکمن‌ها نیایند و مال و ناموس مردم را نبرند»، آنگاه می‌افزاید: «بزرگان سیاسی و روحانی امروز ما حال همان والی را دارند، فقط بلدند که گلوی ضعفایی از رعایا و یا هم صنفان خود را بگیرند و بفشرند. اگر سیاسیون و رجال ما مَردند، جلوی نفوذ خارجی را بگیرند و اگر روحانیون ما مردند جلو نفوذ روز افزون و ریشه کن کننده بهایی را بگیرند». (13/ 180) استاد مطهری با اشاره به آنچه در اروپا در رابطه ی میان علم و دین گذشت و این که مردم از روحانیون خود خواستند تا بچه‌هایشان را از بی دینی نجات دهند و در عین حال جانبدار علم هم بودند و می‌گفتند که «حتما راهی در میان هست که هم راه علم باشد و هم راه دین» با اشاره به وضع موجود در ایران می‌گوید: «تا وقتی که رابطه مسلمان با ملاها، رابطه دست بوسی و پابوسی و پول تحویل دادن و دست به سینه ایستادن باشد، کار مسلمانی درست نمی شود». (13/ 199 - 200) ایشان در جای دیگری در یک بحث تفصیلی، از تفاخر به گذشته اظهار تأسف کرده، در ادامه از بروز احساسات مذهبی در محرم و رمضان و غیره یاد نموده و می‌نویسند: «اوضاع محرم و ماه رمضان و مسافرت‌های کربلا و مکه و مشهد و پول‌های وجوهات و اوقاف، همه شاهد این مطلب است، ولی این سیل هم مثل رود کارون به دریا می‌ریزد و یک وجب زمین را مشروب نمی سازد». ایشان سپس به منازعه بر سر اول ماه بین مؤمنین و منجمین یاد کرده که «چه قدر علیه دین تمام شد».‌ آنگاه به مسجد سازی برخی پرداخته که «هنوز مسجد صد میلیون ریالی شان تمام نشده، جنگ سر امامت جماعت» آنجاست. پس از آن از دقت فرنگی‌ها در امور فرهنگی یاد کرده و بی توجهی مسلمانان را از جمله در چاپ مغلوط قرآن و کتاب‌هایشان خاطرنشان کرده و در نهایت با توضیحی در باره این که به ظواهری مانند این که اگر عالمی بمیرد مردم می‌خواهند خودکشی کنند یا اگر آقای بروجردی به مشهد برود حاضرند یک میلیون تومان به پای ایشان بریزند، امّا به اصل دین و تعلیمات دین بی توجهند، عامل آن را چنین می‌دانند که «قسمت مهم این تقصیرها به گردن تربیت‌های روحانی ماست. اصول تربیت روحانی بر شخص سازی و طبقه سازی و استخدام احساسات مذهبی و عمل اسلامی مردم به نفع اشخاص و افراد و طبقه معینه است، نه بر تعظیم و توقیر و تحکیم اصول و مبانی. روحانیت از لحاظ طبقاتی، بی رنگی است و بی طبقگی، یعنی طبقه ای است برای ایجاد رابطه حسنه بین طبقات و برای از بین بردن مفاسد سایر طبقات، ولی در میان ما به صورت یک طبقه در آمده است. جانشین طبقه مترف و ظالم و شریک و سهیم و همکار و همگام با آنها، طبقه ای به نام عمامه به سر و یا عرقچین به سر. باید دانست در اسلام طبقه حکم ندارد». (13/ 206 _ 208) آقای مطهری در جای دیگری از رواج القاب برای روحانیون گلایه کرده و می‌نویسد: «در جامعه ما رواج القاب مطنطن دولتی و روحانی، نشانه ای از شیوع ظاهر پرستی و روح تملق در میان ماست. پیشرفت سریعی که در یک قرن اخیر ما کرده ایم این است که بر القاب روحانی افزوده ایم. یعنی سیر القاب در این دو سه قرن مساوی است با ده برابر ده قرن اول اسلامی. پس کی می‌گوید که ما پیشرفت نکرده ایم؟». (13/ 210) استاد مطهری در جای دیگری ضمن بحث از ارزش انتقاد و این که چه اندازه این مسأله اهمیت دارد، ضمن تأکید بر این که «یکی از نواقص بزرگ اجتماع اسلامی ما در اعصار گذشته و در عصر حاضر، وجود نداشتن انتقاد است»، به وجود چند خصلت منفی در میان «ما» اشاره می‌کند: «یکی اغراق و مبالغه، دیگری تملق و مداحی نسبت به خداوندان زر و زور و به همین جهت ما القاب و آداب مخصوصی که باید گفت اصول چاکری، خوب آموخته ایم و کمتر در ما روح حریت و آزادی و آزادمنشی وجود داشته است». سپس به این مورد اشاره می‌کند که «مثل جمله «بر حسب اراده ... حضرت آیت الله این مسجد ساخته شد» که در مسجد قم نوشته شده و تقلیدی است از سبک سلاطین». (13/ 211، 214) ایشان در جای دیگری ضمن انتقاد از شعار نظم در بی نظمی، بر لزوم وجود یک نظام و یک اصولی تأکید دارد و سپس بر این باور است که به هر حال نظامی هست، اما نظامی که ممکن است مشکلاتی داشته باشد: «در میان ما این خود نظامی است که ابلاغ حجت الاسلامی و صلاحیت پیشنمازی و صلاحیت منبر رفتن عبارت است از چند متر چلوار سفید، و البته هر اندازه ریش انبوه تر و درازتر و عصا مجلل تر و نعلین آراسته تر باشد و بالخصوص اگر مقرون بشود به تعارفات مخصوص از قبیل منصور باشید، مؤید باشید، محفوظ باشید، اعزکم الله و هر اندازه در آهنگ این کلمات تمرین بیشتری شده باشد، ابلاغ بالا بلندتری خواهیم داشت. اینها جانشین ابلاغ استادی و دانشیاری و پروفسوری و غیره در دنیای جدید است». (13/216) وی در جای دیگری باز از این القاب که بسیاری صورت بی معناست، انتقاد می‌کند: «صورت بی معنا و ظاهر بی باطن و جوی خالی از آب فایده ندارد. تنها با نام گزاری قوام الشریعه و حجه الاسلام و رکن الدین و آیت الله و مروج الاحکام، دین درست نمی شود و دل‌ها سیراب نمی شود». وی سپس با اشاره به دیوی که انگشتر سلیمان را ربوده و جای او نشسته بود، از روحانیونی که لباس سلیمانی پوشیده اند و خاتم سلیمانی دزدیده و غصب کرده و به جای صالحان و زاهدان نشسته و فعل و عمل سلیمانی ندارند، انتقاد می‌کند. (13/ 245) باز با اشاره به این القاب می‌نویسد:‌«یک تناسب معکوسی است بین حجم نام‌ها و لقب‌ها و عناوین و بین معنا و حقیقت... در میان فقهای اسلامی، تدریجاً از تنوع و وسعت دایره معنا کاسته شده، به طوری که معلومات منحصر شده به چند کتاب معین، ولی در عوض بر حجم الفاظ و القاب حجة الاسلام و آیت الله و امثال اینها افزوده شده است». (13/ 251) استاد در جای دیگری از فرهنگ اسراف و تبذیر یاد کرده و در میان انتقاد همه، از روحانیت هم انتقاد می‌کند که «امروز بودجه روحانیت نیز با اسراف و تبذیر خرج می‌شود ... در بودجه روحانیت اسراف و تبذیر می‌کنند، یعنی واقعا ...». (13/ 232) وی تمسخری را هم که مجله المصور از وضع و قیافه برخی از روحانیون ایرانی در وقت ورود به الازهر نوشته بوده، آورده و آن را مصداق شعری از مولوی می‌داند که: «یک فقیهی ژنده‌ها برچیده بود / در عمامه خویش در پیچیده بود / تا شود زفت و نماید آن عظیم / چون درآید سوی محفل در حطیم...»‌ و می‌افزاید: «معلوم می‌شود در آن زمان هم عمامه کبیر برای تهویل [ترساندن] عوام بوده است.» (13/ 247) استاد فارغ از بحث‌های انتقادی که نسبت به موقعیت اجتماعی و دینی روحانیت دارد، از بی توجهی آنان به قرآن هم انتقاد کرده می‌نویسد که آنها از دو چیز وحشت دارند: «یکی عقل است و دیگری قرآن». مقصود وی بحث‌هایی که روی عدم حجیت ظواهر قرآن تأکید دارد. (13/ 252) یک انتقاد یا به تعبیری درخواست دیگر ایشان از فقها هم این است که «مجتهدین باید به جریان تاریخ آگاه باشند تا بتوانند خوب استنباط کنند، کما این که ما مکرر گفته ایم مسأله نجاست اهل کتاب نیز حکم سیاسی است نه حکم ذاتی». (13/ 261) ایشان که از سبک وجوهات گرفتن و تأثیر منفی آن در برخی از موارد انتقاد دارد، می‌نویسد: «دین از ما مشتی گرده کرده در بعضی جاها (اشداء علی الکفار) می‌خواهد و در بعضی جاها دست دراز به ملاطفت و مهربانی می‌خواهد (رحماء بینهم...) ولی ما در عوض، دو دست دیگر به دو شکل دیگر دراز کرده ایم: یکی دستی که پشتش به سوی مردم و انگشت‌ها پایین افتاده برای بوسیدن دراز کرده ایم، و دیگری دستی که پشتش به طرف زمین و کفش نیمه باز برای وجوهات گرفتن دراز کرده ایم. ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا؟». (13/ 261) در جای دیگری هم می‌نویسد: «به قول بعضی از گیرندگان سهم امام، این که ما می‌گیریم، مالیات بر ... است، نه مالیات بر دیانت و لهذا هر اندازه که ما بر تظاهر و... بیفزاییم ازاین مالیات بهتر و بیشتر وصول می‌کنیم.» (13/ 401) این‌ها مروری بر انتقادهایی بود که استاد از روحانیت داشت و بعدها، با این که همیشه و سخت جانبدار روحانیت بود، از ابعاد دیگری نیز همواره انتقادهای خود را نسبت به روحانیت مطرح می‌کرد.

بیانیه ی کانون دانش اموختگان میرسالاری برای حضور چشمگیرسادات درانتخابات هفتم اسفند
ای که با نامت جهان آغاز شد/دفتر ما هم به نامت باز شد
سلام خدابرنام بلنداواز جدبزرگوارمان امامزاده شهیدابوعمران موسی میرسالارع ودرود بر122شهید لاله گون تبارمان  
سادات شریف میرسالار
اینک که به فضل الهی در سایه سار ولایت مطلقه فقیه واجدادطاهرینمان، دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی وپنجمین دوره مجلس خبرگان رهبری درهفتم اسفند 1394 رقم می خورد، به یقین شرکت چشمگیر مردم انقلابی در 7اسفند ، تکرار حضور حماسی آنان را در فجر پیروزی انقلاب تداعی خواهد نمود.
اطمینان داریم مردم بصیر و همیشه در صحنه شیرزنان وشیرمردان ولایی ایلمان همچنان در صفوف منسجم و متحد در پای صندوق های رأی حاضر می شوند و بار دیگر قلب نازنین خورشید عالمتاب، حضرت بقیت الله الاعظم «عجل الله تعالی فرجه الشریف» را خشنود می نمایند و با پیروی از فرمایشات مقام معظم رهبری، تأکید مراجع معظم تقلید و دلسوزان نظام بار دیگر دشمنان شکست خورده این نظام را مأیوس خواهند کرد. روح خمینی کبیر و 122شهیدایل وتبارمان همیشه شاهدو گواهی خواهند داد که سادات جلیل میرسالاری ، لحظه ای از اهداف و آرمان های انقلاب اسلامی فاصله نگرفته اند. و این همان الطاف کریمانه الهی است که در تبعیت از رهبر فرزانه ی انقلاب که مواضع خردمندانه او استکبار و صهیونیزم را به زانو درآورده است، تجلی می یابد. بی شک امواج فتنه ها و تلاش های جریانات انحرافی در پیوند نامشروع با دشمنان قسم خورده این ملت با حضور پرشور مردم ناکام خواهد ماند و خواب های آشفته ی آنان هرگز تعبیر نخواهد شد.
چگونگی عبور کاروان مقدس انقلاب اسلامی از گردنه ها و تنگناها و ساختن فردایی بهتر برای فرزندان غیور و پاک نهاد این آب و خاک هدفی بوده است که دولتمردان گوناگونی برای تحقق آن در طی بیش از 37 سال از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی تلاش نموده‌اند. تلاشی که به رغم تمامی توطئه ها و دشمنی های بدخواهان ملت شریف ایران با رهنمودهای امام راحل بزرگوار و رهبر حکیم و فرزانه انقلاب اسلامی و جان فشانی هزاران شهید و ایثارگر رشید این سرزمین، دستاوردهای فراوانی را به ارمغان آورده است.
اما امروز عرصه، عرصه دیگری است. اکنون بدخواهان و مزدوران آنان هدف خود را به زانو درآوردن ملت سرافراز و پرتوان ایران اعلام کرده و تمامی امکانات و ابزارهای تبلیغاتی، سیاسی و اقتصادی خودراباشعله ور کردن منطقه وجذب مزدوران باپولهای باداورده نفتی ،وایجادجنگهای نیابتی خود را در این راه به کار گرفته اند و از سوی دیگر عملکردها و دستاوردهای کشور ما مورد توجه بسیاری از نخبگان و اندیشمندان به ویژه در میان ملت های آزاده جهان قرار داشته، موجب شعله ور شدن بارقه های امید میان آنان گردیده است.
ما جمعی ازدانش اموختگان میرسالاری وهمیاران پیشرفت انقلاب اسلامی که می‌خواهیم در تعیین سرنوشت خود و کشور عزیزمان موثر باشیم به مصداق حدیث نورانی پیامبر عظیم الشان اسلام(کلکم راع و کلکم مسئول عن رعیه صمیمانه از عموم مردم شهیدپرور خصوصا سادات معظم با تمامی توان و روحیه جهادی و ولایتمدار ی خویش می خواهیم  باحضورخود در عرصه خلق حماسه سیاسی ،اجتماعی7اسفندوپیوست برگ زرینی به افتخارات مسبوق گام نهاده وبا انتخابی اگاهانه  وحضوری  پر شوردر پای صندوق های رای موجبات پيشرفت ميهن عزيزمان را فراهم آوريم/
  اسْتَعِینُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ یُورِثُهَا مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ
مطلوبی میرسالاری /ازطرف کانون دانش اموختگان میرسالاری

جماران نوشت: حجت الاسلام سید حسن خمینی در دیدار با جمعی از میهمانان خارجی شرکت کننده در بیست و نهمین کنفرانس بین المللی وحدت اسلامی که در حرم مطهر امام خمینی حضور یافته بودند، با اشاره به این سخن امام بزرگوار که علت حدوث انقلاب، علت بقای آن نیز خواهد بود، اظهار داشت: امام «اتکال به خدا» و «وحدت کلمه» را عامل پیروزی انقلاب می دانستند و امروزهمین علل باعث بقای انقلاب شده است. همانگونه که شیخ جعفر کاشف الغطاء معتقد بود «اسلام بر توحید کلمه و کلمه استوار است»؛ لذا ضمن باور به خداوند باید دست در دست هم باشیم.

سید حسن خمینی با بیان اینکه هرکس در هر جایی تیغ بر دارد و جامعه را چندپاره کند وحدت را از بین برده است، تصریح کرد: این واقعیت شیعه و سنی نمی شناسد و رهبر معظم انقلاب نیز در این زمینه تعابیر روشنگرانه ای دارند. باید بدانیم چند پارگی جامعه عمدتا مربوط به کج فهمی در فهم مسائل ساده گروهی است.

وی گفت: وقتی عنان تفکر در اختیار یک جریان تندرو قرار گیرد، همین چند پارگی که امروز شاهد آن هستیم رخ می دهد و بنابراین راهی جز این نیست که عقلا سکاندار اندیشه شوند و گروهها و افکار تکفیری و الحادی را طرد کنند.
یادگار امام ادامه داد: در چنین فضایی شاهد هستیم که یک جریان را به محض اینکه کسی با او هم عقیده نیست یا در کوچک ترین نقطه اختلاف نظر دارد، طرد کرده و از دایره دین داری، اسلام و انقلاب بیرون می برد و نتیجه آن جامعه چند پاره اسلامی خواهد بود که امروز شاهد آن هستیم.
سید حسن خمینی یادآور شد: امروز در هر نقطه جهان اسلام مسلمانان در مقابل یکدیگر می جنگندند و در نتیجه این فجایع، خانواده های فراوانی از هم پاشیده شده و گروههای فراوانی مجبور به مهاجرت می شوند.
وی با بیان اینکه  مشکل رژیم صهیونیستی در اذهان کمرنگ شده است و حتی در ذهن برخی، دیگر مشکل محسوب نمی شودتاکید کرد: روزی قرار بود همه با کمک هم این غده سرطانی را از بین ببریم، اما امروز همه به دعوا با یکدیگر مشغول شده ایم.
سید حسن خمینی با تأکید بر اینکه امروز در جهان اسلام هیچ راهی جز به میدان آمدن عقلای طوایف و پرداخت هزینه در راه بیان عقیده درست وجود ندارد، تصریح کرد: عقلا نباید از تکفیری ها و تندروها بترسند، گرچه بیان حرف حق هزینه دارد و سیدالشهداء(ع) مظهر پرداخت این هزینه است.

یادگار امام خطاب به شرکت کنندگان در بیست و نهمین کنفرانس وحدت اسلامی تأکید کرد: در این جلسات باید از تعارف عبور کنیم زیرا جامعه اسلامی امروز گرفتار وضعیت بدی شده است  باید تعصبات کورکورانه را کنار گذاشته و اجازه ندهیم اندیشه و رفتار ما گرفتار آسیب شود.

وی با بیان اینکه این ایرادات متوجه تمام طرف هاست، ادامه داد: قرار نیست کسی دیگری را به اتهام افکارش محاکمه کند بلکه می خواهیم با یکدیگر هم فکری کرده و راه حل پیدا کنیم؛ زیرا من فکر می کنم صد سال دیگر فرزندان ما اگر تاریخ این دوره را بخوانند به خاطر عدم حل این مشکلات منتقد ما خواهند بود.

وی یادآور شد: در پی پیروزی انقلاب اسلامی ایران رژیم صهیونیستی  مجبور شد اطراف خود را دیوارکشی کند تا از دورن فرونپاشد، زیرا در آن زمان همه با هم یکی شدیم و نگفتیم چون حماس سنی است ما شیعیان از او حمایت نمی کنیم یا عده ای دیگر نگفتند از اسد به خاطر شیعه بودن حمایت نمی کنیم؛ اما در سال های بعدی شیطان بزرگ خارجی و شیطان بزرگتر یعنی نفس مان که دو دشمن ما هستند، بر ما غلبه کرد و وضع فعلی پدید آمد.

سید حسن خمینی همچنین با اشاره به ایام میلاد با سعادت نبی مکرم اسلام(ص)، بر ضرورت توجه به خصلت «نرم خویی» پیامبر(ص) که در قرآن به آن اشاره شده است، تأکید کرد و یادآور شد: اگر غلیط القلب باشیم جامعه دور ما جمع نمی شود، لذا راه حل عطوفت و مهربانی است؛ همانگونه که پیامبر(ص)به سبب لطف و محبت و عطوفت وارد دل های مردم شد و هرچه دشمنان ایشان را آزار و اذیت کردند، پیامبر(ص) محبت کرد و آنان را بخشید. وی با اشاره به بخشش کفار مکه توسط پیامبر(ص) هنگام ورود به این شهر گفت: پیامبر با شمسشیر جلو نرفت و از دلهای مردم وارد شد و ما راهی جز پیمودن مسیر ایشان نداریم.

معنای لغوی شیعه و تشیع
شیعه، در لغت به معنای پیرو، طرفدار و گروهی است که بر امری یک سخن شوند و همچنین بر گروه‏ىاران اطلاق می شود.(1)
ریشه کلمه شیعه، از مشایعت و به معنای مطاوعه و پیروی کردن است. واژه شیعه اگر تنها و بدون آمدن قیدی به دنبال آن به کار رود، برافرادی اطلاق می شود که دوستدار اهل بیت (ع) بوده و به امامت آنان اعتقاد دارند. معنای لغوی این واژه در دو سوره مبارک قرآن نیز آمده است. یکی در قصه‏ى موسی (ع) و فرعون در سوره‏ى قصص آیه‏ى پانزده که می فرماید وقتی موسی (ع) در هنگام بی خبری مردم به شهر درآمد «فوجد فیها رجلین یقتتلان هذا من شیعته‏ى و هذا من عدوه‏ى » ؛دیگری در سوره‏ى صافات آیه‏ى 83 که درباره پیروی حضرت ابراهیم (ع ) از حمضرت نوح (ع ) می فرماید : « وان شیعته‏ى لابراهیم »
تشیع نیز در لغت به معنای ادعای پیروی کردن است، چنانکه وقتی گفته می شود «تشیع الرجل» به معنای این است که این فرد ادعای شیعه بودن دارد، البته به مذهب شیعه نیز « تشیع» اطلاق می شود. (2)
در زبان عرب، واژه‏ى «شیعه» را بر حزب نیز به کار می برند. از این رو، شیعه علی (ع) در مقابل شیعه معاویه قرار می گیرد. (3)

الف) ولایت و امامت تداوم نبوت

مسأله امامت، از مهم ترین و اصیل ترین مباحث زیربنایی عقیدتی و از مفاهیم کلیدی سیاسی در میان فرقه های اسلامی، در دوره های مختلف تاریخی بوده است.
در نظر امامیه، امامت از اصول مذهب تشیع،(23) و بر پایه نظریه اهل سنت، از فروع دین است.(24) متکلمان شیعی، امامت را ریاستی دینی و دنیایی می دانند (25) که در باطن، نوعی ولایت بر انسان و اعمال او دارد و در ظاهر انسان را هدایت و تا مقصد همراهی می کند.(26)
شیعه، امامت را لطف خداوند به بندگان خود می داند. چنانکه خواجه نصیر طوسی گفته است: «الامام لطف».(27) این بدین معناست که امامت، نظیر نبوت، از مسائلی است که از اختیارات انسان بیرون است و باید از راه وحی و تعیین الهی صورت پذیرد، با این تفاوت که نبی به طور مستقیم از سوی خدا تعیین می شود و امام به واسطه‏ى پیامبر از سوی خدا تعیین می گردد.(28)
شیعه، اصل امامت را معرف مذهب می شمارد و آن را در حوزه ایمانیات قرار می دهد؛ یعنی اگر از جنبه معنوی بنگریم، از آن نظر که امام- به اصطلاح احادیث - «حجت خدا» و « خلیفة الله» است و رابطه معنوی میان هر فرد مسلمان و انسان کامل درهر زمان ضروری است، امامت جزیی از مسائل ایمانی خواهد بود. (29)
بحث امامت در بین فرقه های اسلامی سابقه بسیار طولانی دارد، به طوری که این مسأله حتی قبل از به وجود آمدن این فرقه ها و از دوره نبوت (ص) مطرح بوده است؛ چنانکه انصار در بیعت عقبه با پیامبر (ص) بر این اساس بیعت کردند که در هر شرایطی از آن حضرت اطاعت کنند و در مسأله جانشینی با او به نزاع برنخیزند: « و لا تنازع امر اهله » (30) نیز هنگامی که قبیله بنی عامر نزد پیامبر (ص) آمدند و گفتند: مسلمان می شویم و شما را یاری می دهیم، به شرط آنکه پس از شما، جانشینی از آن ما باشد، ایشان فرمود: «ان الامر الی الله یضعه حیث یشاء»؛ این امر به دست خداست هر که را خواست انتخاب می کند». (31)

ب) عصمت

عصمت در لغت به معنای کفّ نفس و بازداشتن آن است؛ چنانکه از آیه «لا عاصم الیوم من أمر الله» (32) چنین برمی آید. موضوع عصمت همواره محل اختلاف فرق و مذاهب اسلامی بوده و هست.
متکلمان شیعه، عصمت را نیروی ربانی و خدایی دانسته اند که دارنده‏ى آن را از ارتکاب لغزشها، گمراهی ها، خطاهای عمدی و سهوی – در عین قدرت ارتکاب – بازمی دارد. (33) آنان آیات و احادیث ذیل را گواه عصمت اهل بیت (ع) می دانند:
1. آیه تطهیر، این آیه در شأن رسول خدا (ص) و اهل بیت او، یعنی امام علی، حضرت فاطمه زهرا، امام حسن و امام حسین - علیهم السلام- نازل شده و بر عصمت آنان دلالت دارد؛ (34) چنانکه علی (ع) می فرمود: اهل بیت در کتاب خدا ما هستیم؛ (35) کافر ما را دوست ندارد و مؤمن کینه ما را به دل نمی گیرد. (36)
2.آیه اولوالامر، این آیه نیز- چنانکه ذکر آن می آید – بر اطاعت بی قید و شرط از اولو الامر دلالت دارد؛ چنانکه امام علی (ع) فرمود: همانا خداوند بدان جهت به اطاعت صاحبان امر فرمان داد که آنان معصوم و پاکیزه هستند و هیچ گاه به گناه امر نمی کنند. (37)
3. حدیث ثقلین (38)، انی تارک فیکم الثقلین ما ان تمسکتم بهما لن تذلوا، کتاب الله و عترتی اهل بیتی، فانه قد نبأنی اللطیف الخبیر، انهما لن یتفرقا حتی یردا علی الحوض...
رسول خدا (ص) در حدیث ثقلین اهل بیت خود را هم پایه و در کنار، قرآن کریم قرار داده است.
4. حدیث سفینه (38)، ان مثل اهل بیتی فیکم کمثل سفینة نوح من رکبها نجا و من تخلف عنها غرق
افزون بر این زندگانی پاک و بی آلایش اهل بیت (ع) که مورد تأیید همگان است دلیلی بر این مدعاست.

ج) علم امام

بر اساس احادیث متواتر، اهل بیت عصمت و طهارت، یعنی پیشوایان دوازده گانه شیعه، داناترین مردم به امر الهی اند. حفظ دین، اصلاح امور مردم و هدایت آنها به سوی حق، از مهم ترین شئون امام است که این امر بدون علم و آگاهی کامل از دین ممکن نیست. از این رو، خداوند فرمود: آنکه خلق را به راه هدایت و طریق سعادت رهبری می کند، سزوار پیروی است(یونس، 35) (39) در روایات نیز آمده است که اگر امام عالم نباشد، ممکن است شرایع و احکام الهی را تغییر دهد(40). بنابراین، علم به قرآن، با همه مراتب آن نزد آنان است و همین علم، آنها را به پیامدهای اعمال آگاه می کند و مانع گمراهی و سبب عصمت آنان است. البته این علم غیر اکتسابی بوده و سرچشمه آن فضل خداوند است؛ چنانکه در آیه 113 سوره ‏یوسف، فضل الهی به این نوع از علم تفسیر شده است (41) و حدیث امام صادق (ع) که فرمود: به خدا سوگند علم تمام کتابت نزد ماست (42)، نیز گواه بر آن است.

د ) سابقه

پیشی گرفتن در اسلام، به لحاظ جایگاه ویژه ای که در بین مسلمانان داشته است، مورد توجه تاریخ نگاران و متکلمان قرار گرفته و به صورت یک مفهوم سیاسی درآمده است، به طوری که خلفای اولیه برای بیان مشروعیت سیاسی خود بدان استناد کرده و چنانکه ذکر خواهد شد، اهل سقیفه نیز آن را مهم ترین دلیل انتخاب ابوبکر دانستند. این در حالی است که سبقت علی (ع) در اسلام و مجاهداتش در راه دین، با صحابه دیگر قابل مقایسه نیست چنانکه روایات فراوان شیعه و سنی او را به عنوان اولین مسلمان یاد کرده و سابقه او را مورد تأیید قرار داده اند. (43)

ه) قرابت

از آنجا که امام و جانشین پیامبر(ص) باید تحت نظارت مستقیم پیامبر(ص) و در پرتو آیین الهی تربیت شود، خداوند جانشینان پیامبر را ازبین نزدیکان و خویشاوندان او برگزید. البته انتخاب جانشین از خویشاوندان، در میان انبیای گذشته نیز وجود داشته که آیات حدید، 26؛ انعام، 84 و بقره، 124 بدان تصریح دارد؛ با توجه به این زمینه ها، در ذهن مسلمانان نیز قرابت جایگاه خاصی داشته است. بر این اساس، از دلایل مهمی که قریش برای امامت خود در اجتماع سقیفه بنی ساعده مطرح کردند، قرابت با رسول خدا (ص) بود. هنگامی که انصار به فضیلتهای خود استدلال کردند، ابوبکر گفت: عرب هرگز راضی نمی شود که مردی غیر از نزدیکان رسول خدا (ص) حکومت کند؛ ما خویشاوند و عشیره او هستیم، بدین جهت کسی را یارای معارضه با ما نیست (44). حضرت علی (ع) وقتی استدلال مهاجران را شنید، فرمود: با استدلال به انتسابشان به شجره پیامبر (ص)، ثمره و میوه را ضایع کردند.(45) حضرت در مقام بحث با قریش که امامت را با توجه به قرابت با رسول (ص) به دست آوردند، می فرمود: اقربای حضرت اهل بیت (ع) هستند، نه قریش. از این رو، هنگامی که مردی از قبیله بنی اسد از حضرت پرسید: چگونه شما را از این مقام بازداشتند، در حالی که بدان سزوار بودید؟ فرمود: أما الاستبداد علینا بهذا القمام و نحن الأعلون نسبا(46) ؛ پس بدان که خودسرانه خلافت را عهده دار شدند و ما را که نسبمان برتر و پیوندمان با رسول خدا (ص) استوارتر است، به حساب نیاوردند.

و) وصایت و وراثت

سیره و سنت پیامبران الهی برای ادامه راهشان، انتخاب وصی برای خویش بوده است. (47)
وصی، جانشین کسی است که او را انتخاب کرده تا پس از مرگ کارهای مربوط بدو را انجام دهد. وصایت که اسم مصدر است، نزد متکلمان شیعه همواره وصیت پیامبر (ص) به هنگام بیعت مردم با حضرت علی(ع) را در ذهن متبادر می سازد. بنابراین این مسأله قبل از اصل امامت مطرح بوده است. بعد از سقیفه، کلمه وصی مکرر به کار رفته است. از آن شمار می توان به زور بیعت با علی (ع) (48)، و هنگام جنگهای جمل (49)، صفین، نهروان،(50) و نیز سخنان امام حسن (ع) (51) اشاره کرد.
در این میان حدیث لکل نبی وصی و وارث و ان علیا وصیی و وارثی (52) به حدیث وصایت معروف است. پیامبر اکرم (ص) در این حدیث، علی (ع) را به طور مطلق وصی خود معرفی کرده است؛ یعنی او مجاز است در تمام اختیاراتی که پیامبر (ص) داشته، تصرف نماید و این همان معنای خلافت است. پس از رحلت رسول خدا (ص)، کلمه وصی یکی از القاب مشهور امام علی (ع) شد.(53)
ابوذر در زمان عثمان در مسجد رسول خدا (ص) می نشست و حدیث وصایت را برای مردم بازخوانی می کرد.(54)
علی (ع) نیز درباره وراثت و وصایت اهل بیت (ع) فرمود: وصیت و وراثت رسول خدا (ص) در بین اهل بیت (ع) است.(55) چنانکه به هنگام بیعت گرفتن از ایشان نیز مکرر می فرمود: من وصی پیامبرم. (56)

ز) نص و تنصیص

بر اساس عقیده‏ى شیعه، امام باید از طرف خدا انتخاب شود و به منظور ابلاغ به مردم، به پیامبر معرفی گردد. از این امر به نص یا تنصیص [تعیین] تعبیر می شود. شیعه، وصایت و نص را ملاک تعیین امام می داند و منکر اصل شورا و بیعت در تعیین امام است. در حالی که اهل سنت، شورا و بیعت را، دو ملاک تعیین امام می داند و منکر وصایت و نص پیامبر(ص) بر امامت و جانشینی پس از او هستند. روایاتی که بر انتصاب و تنصیصی بودن امامت و ولایت اهل بیت (ع) دلالت می کنند، بسیارند.(57)

آستان امامزاده سید جمال الدین(علیه السلام) در شهرستان تبریز و در محل قدیمی قبرستان کهنه در محله راسته کوچه (خیابان شهید مطهری فعلی) قرار دارد. بنای امامزاده سید جمال در بافت قدمی شهر واقع شده و با نام هایی همچون «امامزاده موسی»، «امامزاده کهنه» و «امامزاده» راسته کوچه نیز شناخته می شد.

هم اکنون آستان مقدس امامزاده سید جمال (علیه السلام) یکی از مراکز بسیار باصفا و معنوی شهرستان تبریز بوده و زائران در مناسبت های دینی در طول سال و ایام هفته در آنجا حضور می یابند و به زیارت می پردازند.

 

 

به گزارش سایت خبری آوای ماغر،سیدکاظم مطلوبی میرسالاری در گفت و گوی تفصیلی با خبرنگارآوای ماغر با اعلام محکومیت ایجاد نا امنی برای حجاج و تسلیت فاجعه منا ،گفت:هر ساله با آغاز ماه ذی‌الحجه زائرین کعبه برای انجام فریضه تمتع راهی مکه می‌شوند، حج عطیّه بزرگ الهی و حاجیان مهمانان ویژه درگاه خداوند هستند چرا که حج از شکوهمندترین شعائر دین و از فرائض بزرگ اسلام است.

 

وی تصریح کرد:حج ،میعادگاه حضور گسترده امت مسلمان جهان، برای دست یافتن به هویت راستین و منش والای الهی در معبد عشق و میقات عرفان و شعور است و طبیعی است که با رسیدن ماه ذی‌الحجه حضور زائران برای انجام مراسم حج در مکه افزوده شود، بدون شک انجام این فریضه الهی باید در سایه امنیت حاجیان باشد و کشور میزبان موظف است در جهت تامین این امنیت برآید.
 

مطلوبی میرسالاری با اشاره به حادثه سقوط جرثقیل بر روی حجاج ،گفت: درحالی که تنها چند روز از اجرای این فریضه الهی نگذشته بود ، خبر سقوط جرثقیل در بیت‌الله الحرام وحشت را به جان زائرین انداخت و صحنه دلخراشی را رقم زد ؛شامگاه جمعه مسجدالحرام در پی وقوع گرد و غبار همراه با وزش باد، شاهد سقوط یکی از ده‌ها جرثقیل غول پیکری بود که ماههاست خانه خدا را به محاصره خود در آورده‌اند.

 

وی گفت:در اینجا این پرسش مطرح می‌شود که مسئولیت این حادثه دلخراش با چه کسی است؟ این فعال فرهنگی خاطرنشان کرد:آل سعود که میزبانی چنین مراسم عظیمی را در جهان اسلام دارد، بدون شک در مقابل حفظ جان زائرین مسئول خواهد بود و باید در این زمینه بیشتر تلاش کند. این امر نشان می‌دهد آل‌سعود قدرت اداره مسجدالحرام را ندارد، در ایامی که میلیون‌ها زائر در این مسجد حضور دارند، چرا باید جرثقیل در آنجا باشد؟

 

مطلوبی افزود:این سیاست شوم تجاری‌سازی حریم حرم امن الهی و تخریب میراث اسلامی شهرهای مقدس مکه و مدینه توسط آل سعود، ۱۱۰ کشته و بیش از ۲۵۰ زخمی برجا گذاشت.

 

وی گفت:دلارهای نفتی و درآمد بالغ بر شش ميليارد دلار ارز که از مراسم حج عاید این کشور می‌شود باعث نشده تا مقامات ریاض از خوش خدمتی به غرب چشم بپوشند، ساخت و سازها در این کشور که در پس این فعالیت‌های تجاری، شرکت‌های اروپایی قرار دارند موضوعی است که آل سعود حاضر نشده در مراسم حج از آن صرف نظر کند.

مطلوبی تاکید کرد:كعبه همان حريم امن الهي كه ميعادگاه راز و نياز انبياء و اولياي خدا بوده و اولين خانه روي زمين است که برای هدايت عامه مردم بنا نهاده شده و بايد بر خانه هاي اطراف تسلط داشته و نبايد ديوار خانه‌هاي همسايه بر كعبه به عنوان قبله ميلياردها مسلمان جهان احاطه و تسلط داشته باشد.

 

وی گفت:متاسفانه طرح ساخت و ساز برج ساعت و برجهاي ديگر ( بر گرفته از برج ساعت لندن ) در جوار خانه حريم امن الهی بر خلاف اصول قرآن بر كعبه تسلط دارد و هر مسلماني از این منظره احساس انزجار و ناراحتي مي‌كند.

 

وی افزود:سعودی‌ها علیرغم بداهت ضرورت حفظ حرمت کعبه و اینکه نباید ساختمانی بلندتر از آن در جوار بیت‌الله و مشرف به آن ساخته شود، قصر پادشاهی خود در مکه را بر روی کوه کنار کعبه ساختند و سال‌ها از آن برای خوشگذرانی و تفاخر استفاده کردند و پس از آن، اهانت خود را در سال ۹۱ با ساخت برج‌های متعدد در اطراف کعبه گسترش دادند و در نهایت توطئه ی تغییر بنای کعبه را دنبال می کنند.

 

مطلوبی گفت:لازم است بدانید جرثقیلی که در مسجد الحرام سقوط کرد متعلق به شرکت "نسما" وابسته به "محمد بن سلمان" جانشین ولیعهد عربستان سعودی است.

 

وی تصریح کرد:امادر عید قربان یکبار دیگر خیانت آل‌سعود ملعون،با بستن مسیرحجاج برای عبور شیطان(محمدبن سلمان) فاجعه آفرید و عید امت اسلامی را به عزا تبدیل کرد.

 

مطلوبی گفت:رژیم خبیث آل‌سعود با اعمال اقدامات غیر منطقی امنیتی و خفقان پلیسی، مسبب جان باختن صدها زائر بیت الله الحرام شد و حلقه جنایات صهیونیستی علیه مسلمانان را پس از کشتار مسجد الحرام و حمله به مسجد الاقصی و کشتار نمازگزاران یمن در عید قربان تکمیل کرد.

 

 وی افزود:ماهیت این حوادث هر چه باشد، چه تلاش آل‌سعود برای ارائه یک تصویر زشت و خشن از اسلام در دنیا و متوقف کردن موج اسلام گرایی در کشورهای مختلف جهان و چه تلاش برای جلوگیری از اعلام برائت حجاج از شیطان بزرگ در رمی جمرات و چه زمینه‌ سازی برای تفرقه بین امت اسلام و به تعطیل کشاندن حج ابراهیمی، این یک جنایت فراموش نشدنی و بیانگر نکبت آل‌سعود برای مسلمانان است.

 

این فعال فرهنگی خاطرنشان کرد: این جنایت بزرگ و نابخشودنی یکبار دیگر نشان داد که رژیم بی ‌دین آل‌سعود صلاحیت اداره خانه خدا را ندارد و امت اسلام باید دست این خاندان فاسد صهیونیستی را از سرزمین وحی کوتاه کنند وگرنه هر سال باید منتظر شنیدن اخبار این چنین تلخ بود.

 

مطلوبی گفت: نباید این نکته را نادیده گرفت که ریشه تمامی این بدبختی‌ها شیطان بزرگ آمریکاست؛اگر حمایت های دائمی آمریکا از این رژیم دیکتاتور نبود و مردم عربستان اجازه داشتند آزادانه نظام مورد علاقه خود را، پای صندوق‌های رأی انتخاب کنند، حتی یک درصد هم احتمال حاکمیت این خاندان فاسد و بی‌کفایت بر مردم حجاز و وقوع چنین حوادث تلخی نبود.
 

وی افزود:این فاجعه بزرگ را به امام زمان(عج) و نائب بزرگوارشان، امام خامنه‌ای و به امت اسلامی بویژه ملت ایران و علی‌الخصوص خانواده‌های داغدار تسلیت عرض می‌نماییم و از خدای متعال می‌خواهیم که به حق خون به ناحق ریخته شده این قربانیان مظلوم، شر صهیونیستها و آل‌سعود و رژیم جنایتکار آمریکا – که ریشه همه این بدبختی‌هاست – را از امت اسلام کم کند.
 

مطلوبی افزود:وظیفه خود می‌دانیم که مسئولیت سنگین دولت بویژه دستگاه سیاست خارجی کشور را در مطالبه حقوق امت اسلامی و جلوگیری از تکرار چنین فجایعی را یادآوری کنیم؛آیاوقت آن نرسیده است که مسلمانان جهان و دولت‌های اسلامی به جنایت‌هایی که آل سعود در تاریخ ننگین خودشان نسبت به آنان داده و روز بروز در ارتکاب جنایات بیشتر در عراق ، یمن ، سوریه و بحرین چهره زشت و شوم خود را بهتر نشان می‌دهند ،تصمیمات جدی و اجتماعی بگیرند؟

 

وی افزود: همه می‌دانند آل سعودی که خود را خادم الحرمین الشریفین می‌دانند ،جز نوکری آمریکا ، ارتباط با صهیونیست‌ها ، تقویت و  ایجاد گروه‌های تکفیری همچون داعش،النصره  و بوکوحرام که جز کشتار و تخریب و ایجاد تفرقه بین مسلمانان نقشی ندارند ، کار دیگری انجام نمی دهند.

 

مطلوبی با بیان اینکه آل سعود نگهبانان دروغين و جعلي حرم امن الهي هستند,گفت:آل سعود با تفكر منحرف وهابيت، در راه شيطان(آمريكا و صهيونست) و براي شيطان ،مردم مسلمان يمن را قرباني مي كند و آنچه امروز مدعيان دموكراسي و وهابيت صهيونستي در قرن بيست و يكم روا مي دارند حتي در عصر جاهليت هم ممنوع و مطرود بوده است.

وی تصریح کرد:امروز در حاليكه مردم در رمي جمرات به سمبل شيطان سنگ مي زنند،شیطان (محمدبن سلمان)درمنا باعث کشتار حاجیان و در يمن ،عراق و سوريه به مردم مسلمان شليك مي كند؛ امروز آل سعود مشکل اصلی دنیای اسلام می‌باشند .

 

مطلوبی با بیان اینکه بروز حوادث روزهای گذشته در سرزمین وحی، حکایت از بی کفایتی و بی تدبیری مسئولان عربستان سعودی در اداره و مدیریت برگزاری حج ابراهیمی دارد،گفت:در مراسم حج امسال شاهد حوادث ناگواری هستیم که امنیت حجاج بیت الله الحرام را تهدید می کند؛در تازه ترین فاجعه که در سرزمین منا رخ داد ،حاجیان زیادی از کشورهای اسلامی از جمله کشورمان یا جان خود را از دست دادند و یا زخمی و مجروح و عده ای هم ناپدید شدند.

وی با تاکید بر ضرورت پیگیری جدی موضوع و پذیرش مسئولیت سهل‌انگاری و سوء مدیریت کسانی که خود را خادم الحرمین می نامند، گفت: آل سعود به جای تأمین امنیت مسلمین در موسم حج، با دخالت های نابجا در امور سایر کشورهای اسلامی به ویژه یمن مظلوم و حمایت از گروه های تندرو و افراطی چهره اسلام را مشوش کرده و مسلمانان را در بحرین، عراق و سوریه به خاک و خون کشیده و بذر عداوت، دشمنی و ناامنی را در منطقه می کارند

.

مطلوبی در پایان سخنان خود گفت:اینجانب ضمن عرض تسلیت و همدردی با تمام خانواده ها و بازماندگان این فجایع و طلب غفران الهی برای جان باختگان و آرزوی شفاء و بهبودی برای مجروحان این حادثه دردناک؛ به ویژه خانواده ها و آسیب دیدگان کشورمان، از سران کشورهای اسلامی به ویژه سازمان کنفرانس اسلامی می خواهم علاوه بر محکومیت رژیم آل سعود، با توجه جایگاه و عظمت حرمین شریفین برای اداره صحیح و کارآمد آن تدبیری شایسته بیندیشند .